|
| |
Duitse theoloog en professor in de politieke wetenschappen spreekt duidelijke taal
„Mijn naam is Thomas Hoffmann. Ik ben een theoloog en een politieke wetenschapper. Ik heb meer dan een jaar als vrijwilliger in een Kibboets in Israël gewerkt. Dat was in 1967, na de verbazingwekkende overwinning op de Arabieren. Ik herinner mij nog duidelijk de Arabaische massa’s in praktisch iedere Arabische hoofdstad, die in de straten dansten en histyrisch schreeuwden „Dood aan de Joden, gooi ze in de zee!” De televisie- en radiostations zonden dezelfde boodschappen uit. En toen keken wij toe met toenemende verwondering hoe veertien Arabische staten met een bevolking van meer dan een miljoen het kleine Israël omsingelden met duizende tanks, vliegtuigen en raketten en de Israëli’s niet alleen met oorlog bedreigden, maar met uitroeiing. Ik herinner mij nog hoe het hoofd van het Arabische „Bevrijdings front”, Achmed Shukairy (Arafats voorganger) openlijk opschepte: „Er zullen geen Joodse overlevenden zijn in Israël na deze oorlog.” „Wij zullen de Joden liquideren,” riep Radio Amman om. „Wij staan klaar om Israël uit te wissen,” riep Koning Hoessein van Jordanië. En de man die de oorlog tegen Israël aanzette, Nasser: „Wij zullen Israël vernietigen.” Ik was toen een jongeman en kon niet geloven dat de geschiedenis zich zou herhalen en dat de hele wereld stil en werkloos zou blijven aan de kant staan, zoals zij deden tijdens de „Holocaust”, terwijl zij afwachtten totdat de Arabieren zouden afmaken wat Hitler begonnen was. Voor velen van onze jonge generatie Duitsers leek het ongelooflijk dat niemand bereid was een vinger te verroeren voor de verdediging van Israël. Niemand geloofde dat het kleine Israël tegen de goed uitgeruste Arabische legers was opgewassen, die hun moderne wapens bij scheepsladingen vol door de Sovjets kregen aangeleverd. Toen begon ik opnieuw in God te geloven. Israëls ongelooflijke overwinning bewees mij dat er nog steeds wonderen gebeuren en ik was niet verbaasd dat die in Israël plaatsvonden, het land van de wonderen.
Israël is een van de meest tolerante volken van de wereld. Ik vraag mij af wat andere mensen zouden doen, of zij zouden praten met Duitsers, nadat wat de Duitsers de Joden hebben aangedaan. Ik was achttien jaar toen de Joden in 1967 de Arabieren overwonnen, en ik besloot meer te weten te komen over Israël en het Joodse volk. Er waren nogal wat Duitse vrijwilligers die naar Israël kwamen in die tijd en wat ons allen zo verbaasde, was de tolerantie en de vriendelijkheid waarmee wij door de Israëli’s behandeld werden. Dat overwon mij werkelijk. Ik was ervan overtuigd geweest dat de Israëli’s ons vijandig zouden bejegenen, na wat de Duitsers de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog hadden aangedaan. Hun tolerantie was niet minder verbazingwekkend dan hun overwinning op de Arabieren.
Na jaren van studie kwam ik tot de conclusie dat de twintig eeuwen van ophitsing door alle kerken tegen de Joden, de basis was voor het Europese antisemitisme. Ik begon mij ook te realiseren dat Hitler slechts de top van de ijsberg was. Miljoenen Joden waren al lang voor de Holocaust door heel Europa vermoord. De hoofdverantwoordelijken, zo niet de enige verantwoordelijken voor de moorden, waren de kerken, die nimmer ophielden hun venijnige opruiende taal tegen de Joden te spuien. Het ligt alles vastgelegd in boeken en geschriften, voor iedereen die de waarheid wil ontdekken.
Ieder rationeel mens weet dat nimmer in de geschiedenis van de mensheid er onschuldiger mensen waren dan de Joden, die beschimpt, belasterd en gedemoniseerd werden vanaf de preekstoelen van alle kerken in Europa. De vervolgingen en moorden op Joden volgden spoedig. Misschien vertelden de priesters niet aan de christelijke massa’s wie zij moesten vermoorden, maar zij vertelden hen zeker wie zij moesten haten. De grondleggers van de kerk in Rome waren ook de grondleggers van het kwaadaardige antisemitisme. In 1988 maakte de Bisschop van Canterbury ter gelegenheid van „Kristalnacht” een korte opmerking: „Als er geen antisemitisme van de kerken had bestaan, was er geen Holocaust geweest.”
Ik ben niet verbaasd door nieuwe golven van antisemitisme in Europa. Een tijdlang was het mode om geschokt te zijn door de onmenselijkheid van de Holocaust en antisemitisme was uit de mode. Nieuwe generaties van antisemieten werden sedertdien geboren die geen problemen hebben met het haten van Joden. Aangespoord door de wrede Islamitische opruiing tegen de Joden en met behulp van de miljoenen oliedollars die uit Saudi-Arabië en andere Arabische landen vloeien, worden de vlammen van het antisemitisme opnieuw aangewakkerd in ieder land in Europa. Neem bijvoorbeeld de poging van de Belgen om Premier Ariël Sharon te beschuldigen van oorlogsmisdaden. Klinkt dat niet bekend? De christelijke Falangisten slachtten de Palestijnen in Sabra en Shatila af en wie denk je dat de schuld kregen? De christenen? Nee, geef de schuld aan de Joden, zoals zij de schuld kregen voor de kruisiging van Christus, terwijl ieder die bij zijn gezond verstand is weet dat de Romeinen het deden.
Maar vandaag is er een groot verschil: de Staat Israël. Een steeds groter aantal christenen gelooft dat de profetie van de wederoprichting van Israël vervuld is en het is een heilige plicht van iedere christen om de Staat Israël te steunen. Wat hun redenen ook zijn, Israël heeft al de steun nodig die het kan krijgen. Twintig eeuwen van ophitsing kunnen niet zo makkelijk worden uitgeveegd, maar de nieuwe golf van christelijke steun voor Israël is een stap in de goede richting. Met de islamitische bedreiging voor de deur realiseren zij zich misschien dat zij in hetzelfde bootje zitten als waar de Joden nu in zitten. Na 11 september in de VS, na Bali, Tunis en andere terroristische aanslagen op de internationale gemeenschap beginnen wij te ontwaken om een serieuze bedreiging van de Islam te zien. Een groeiend aantal mensen in Europa koopt de van haat gevulde boodschappen van de islam tegen de Joden niet. Velen van ons organiseren zich om hier tegenin te gaan en die boodschap te bestrijden. Wij moeten vechten tegen de media die zo vooringenomen is tegen de Joodse staat en ons afvragen: waarom? U zult vele mensen als wij in Duitse steden aantreffen en zelfs in heel Europa. Het grootste gevaar echter zijn jullie eigen journalisten die dag en nacht geciteerd worden door de vijanden van Israël.”
Bovenstaande werd door Prof. Thomas Hoffman meegedeeld aan Solly Ganor en met toestemming van Zwi Goldberg in Israël door ons overgenomen.
|
|
