Overzicht van de verschillende groepen

De creationisten zijn vooral christenen die uitgaan uit van een schepping die ongeveer 6.000 - 10.000 jaar geleden plaatsvond. Zij geloven, dat het gehele heelal door God geschapen is. De één meent in dagen van 24 uur, de ander in dagen van bijvoorbeeld 1000 jaar.

Intelligent Design is geen creationisme, maar beweert wel dat de natuur sporen van ontwerp toont en dat evolutie niet alles verklaart. Zij zijn het niet eens met de evolutionisten, die zeggen dat de schepping een schitterend ongeluk is, maar dat er sporen van een ontwerp zijn. Deze groep „zweeft” dus tussen evolutie en creationisme in en probeert deze twee met elkaar tot één geheel te vormen.

De theïstische evolutie gaat weer een stapje verder dan intelligent design en spreekt over de wording van mens en wereld als een ‘theïstische evolutie’: een evolutie die door God wordt geleid en gestuurd. Zij geloven dus net als de evolutionisten in de evolutietheorie, maar proberen er God nog wat meer bij te betrekken. Meer dan bijvoorbeeld intelligent design doet. Bij de theïstische evolutie gelooft men, dat de evolutie een onderdeel van Gods plan was.

Op grond van natuurwetenschappelijke aanwijzingen neemt men aan dat er een algemene evolutie was. Tegelijk gelooft men dat de Schepper de natuurwetten heeft ingesteld en alle natuurprocessen ‘draagt’. De woorden ‘theïstisch evolutionisme’ wekken de suggestie dat een algemene evolutie uit zichzelf niet kan en dat God erbij gehaald wordt om haar mogelijk te maken.

De theïstische evolutionist gelooft, dat God de Schepper is, maar niet dat Hij alles geschapen heeft zoals Genesis 1 ons laat weten. Deze mensen geloven net als de evolutionisten, dat alles uit één cel eiwit ontstaan is. Zij zijn het dus eens met de evolutietheorie, alleen, zegen zij, dat God degene was die voor die eerste cel gezorgd heeft. Verder was God aanwezig bij alle evolutieprocessen. Zij geloven dus dat alles door evolutie ontstaan is, maar dat God bij dat proces aanwezig was. Waarschijnlijk meer dan alleen als „Hij stond erbij en keek er naar.” God zal de evolutieprocessen enigszins gestuurd en in goede banen geleid hebben.

Zo is voor deze mens God toch de werkelijkheid van alles wat er is. God houdt de aarde die door evolutie ontstaan is vast. Hij ziet Gods hand in de schepping, maar ook in de evolutieprocessen. Hij ziet de mens ook als een bijzonder wezen, omdat de mens contact kan maken met God.

De evolutietheorie is geen bewijs maar een „geloof”. De evolutietheorie bespreekt twee zaken: het ontstaan van het heelal en het ontstaan van alles wat op aarde leeft.

Het ontstaan van het heelal is - zo wordt gedacht - te danken aan een oerknal. Het gaat ervan uit dat in het begin alle materie, alle stoffen heel dicht op elkaar zaten. Toen kwam de oerknal en ontstonden sterren en planeten. Hoewel het spreken hierover als „wetenschappelijk” gepresenteerd wordt, moet de wetenschap eigenlijk wat bescheidener zijn en eerlijk zeggen, dat dit ook maar een „geloof” is. Want: waar kwam nou die materie vandaan? Sommigen zeggen: de materie kwam uit een krachtveld. Maar waar kwam dan weer dat krachtveld vandaan? Zo kun je altijd blijven doorvragen en zal iedere wetenschapper op een bepaald moment moeten zeggen: dit weet ik niet. Dat betekent, dat het fundament van deze zogenaamde wetenschap iets is, dat de wetenschap niet weet. Het fundament is onbekend. Men borduurt voort op iets waarvan men niet zeker weet of het wel juist is. Is dat wetenschap?

Hoe valt het te verklaren, dat die onpersoonlijke oerknal het heelal precies maakte zoals het nu is: precies goed? Hoe komt het dat de zon niet wat groter is, waardoor wij zouden verbranden? Hoe komt het dat de zon niet wat kleiner is, waardoor wij zouden bevriezen? Zo zijn er veel meer vragen te stellen. Het is allemaal veel te „toevallig” om toevallig te zijn!

Het leven op aarde is - zo wordt door de evolutionisten gedacht - ontstaan uit dood materiaal, de oersoep. Het ontstaan van het leven op aarde is te danken aan één aminozuur, één cel waaruit alles is ontstaan. Door mutatie is ten slotte de mens ontstaan. Er was geen persoonlijke Schepper. Het ontstaan van het leven komt voort uit het onpersoonlijke plus toeval plus tijd. De mens is dus ontstaan doordat er een gunstig toeval was. De vraag blijft natuurlijk: waar komt nou die ene eerste cel vandaan? Hoeveel procent kans is er op zo’n gunstig toeval?

De evolutie vertelt, dat drie zaken de mens hebben opgeleverd: (1) het onpersoonlijke, plus (2) het toeval, en (3) de tijd. Die drie hebben de mens voortgebracht. Hoewel deze theorie in alle andere zaken van het leven niet opgaat, houden de evolutionisten met alle geweld vast aan deze theorie.
Ik kan dan wel denken dat ik een persoonlijkheid ben, maar eigenlijk ben ik - volgens de evolutionisten - een machine, een dood ding.

De evolutionist kan heel makkelijk zeggen, dat op alle vragen die hij nu nog heeft, hij eens het antwoord hoopt te weten, maar vandaag kan hij mijn vragen niet beantwoorden. Hoewel hij het zeker niet zal willen erkennen, staat hij met zijn mond vol tanden, als het om de belangrijkste vragen van het leven gaat. Toch spreekt de evolutionist autoritaire taal, alsof hij de wijsheid in pacht heeft. Híj weet het allemaal en die domme christenen weten niets, zo meent hij. Hij vergeet echter, dat de christen met zijn zekerheden een hoopvol leven heeft en dat hij met zijn theorie aan de grens van de wanhoop bivakkeert.

De conclusie dat er geen persoonlijke Schepper achter de mens staat, maakt de mens meer tot een ding dan tot een persoonlijk wezen. De zogenaamde persoonlijkheid van de mens is dan niets meer dan een illusie. De mens moet op een filosofische wijze opnieuw gaan nadenken over de vraag wat hij nu eigenlijk is. Ben ik een mens die weet waarom ik hier op aarde ben, of ben ik hier bij toeval en heeft mijn leven in feite geen enkele zin of doel? Ben ik dan eigenlijk niet meer dan een machine, die op een leuke wijze draait, misschien als een sprekende robot? Als de machine eenmaal ophoudt te werken, wordt hij naar de schroothoop gebracht, dat is dan het graf, of gaat hij naar de recycling, dat is de oven en wordt hij gecremeerd.
 

Ik protesteer!

Mijn hele mens-zijn, mijn hele leven protesteert hiertegen. Als denkend mens die hoop, kracht en blijdschap wil putten uit het antwoord op de vraag waar ik vandaan kom en waar ik naar toe ga, kan ik hiermee niet leven. Zo kan ik ook niet leven met een filosofie als van Intelligent Design. Ik kan niet leven als alles alleen maar toeval is en God er bij hebben staan kijken...

Ik kan niet leven als ik moet denken, dat ik alleen maar op aarde ben als gevolg van een toevallige chemische samenloop van omstandigheden. Ik kan ook niet leven als aan dat chemische „ik” van mij nog enkele psychologische factoren toegevoegd worden. Ik weet namelijk, dat ik een persoonlijk wezen ben met een lichaam, een ziel en een geest en dat ik geschapen ben als een beelddrager van God. Daarmee kan en wil ik leven. Dan kan ik iets betekenen op aarde. Dan heeft mijn leven zin en een doel.

De evolutietheorie komt met onverklaarbare verhalen, waarvan een groot aantal wetenschappers zegt, dat het gewoon niet mogelijk is wat de evolutietheorie beweert. Een mens heeft zoveel organen die zó complex in elkaar zitten, dat het onmogelijk is dat ze zouden hebben gefunctioneerd toen ze nog langzaam-aan in wording waren.
Het lichaam van de mens is zó’n bijzonder functioneel geheel, waarbij alle „radertjes” zó goed op elkaar ingespeeld zijn, dat het onmogelijk is, dat het lichaam „gewerkt” zou hebben (dus: geleefd zou hebben), als de helft van de radertjes pas aanwezig waren!

De evolutie weet niet hoe het leven ontstaan is. Dat is nog steeds een raadsel.
De evolutietheorie zegt, dat we hier zijn door een toevalsproces. Dat kan mensen onzeker maken. Een kind wil gewenst zijn. De evolutie zegt ons dat we geen gewenst kind zijn. In feite zegt de evolutietheorie, dat we allemaal „vondelingen” op aarde zijn.

De evolutietheorie zegt, dat het ontstaan van het leven geen doel heeft gehad. Mijn eigen leven is ook een toeval. Mijn leven is dan geen onderdeel van een groot plan. Ik ben dan een toevallig product van twee mensen die met elkaar een seksuele relatie hadden. Hierbij kwam per toeval zaadje nummer 345.979 van de vader bij de eicel van de moeder. Of was het misschien zaadje 979.345? De evolutietheorie schakelt God volkomen uit bij het tot stand komen van universum en mens. De evolutietheorie kan niet overweg met een God die de Schepper zou zijn. Voor de evolutietheorie is God dus absoluut níet de Schepper van het heelal en van de mens. Mensen zijn niet door God geschapen.
 

Hoeveel ruimte moet er binnen Bijbelgetrouwe kerken zijn om de boodschap
van de evolutietheorie te accepteren?

De Here Jezus zei tegen God: „Uw Woord is de waarheid.” (Johannes 17:17) Is de Bijbel de absolute waarheid, waarin God ons precies vertelt, hoe bepaalde zaken ervoor staan, of geeft de Bijbel de ene keer de absolute waarheid van God en vertelt de Bijbel een andere keer iets anders, zodat wij steeds moeten nadenken over de vraag: wát in de Bijbel is nu betrouwbaar en wat niet? Anders gezegd: wie heeft ons de waarheid verteld: God of Darwin?

De evolutietheorie schakelt God als Schepper uit. De evolutietheorie schrapt daarmee de boodschap van Genesis 1-3. De evolutietheorie erkent niet dat God de Schepper is. Anders gezegd: de evolutietheorie zegt dat God niet de Schepper is! De evolutietheorie berooft God van Zijn eerste en belangrijkste openbaring zoals Hij die in de Bijbel geeft: God is de Schepper van hemel en aarde (Genesis 1:1).
Alleen in de wereld kan men dan nog geloven dat de wereld door evolutie ontstaan is. Christenen dienen zich bewust te zijn, dat zij afstand moeten nemen van dit wereldse denken. Christenen mogen niet denken zoals de wereld denkt. Christenen dienen hun gedachten te laten leiden door God Zelf, zoals Hij dit kenbaar maakt in de Bijbel. Christenen mogen hun gedachten niet laten leiden door ongelovige mensen uit de wereld!

Daarom: ik protesteer tegen deze evolutietheorie als deze door mensen die zich christen noemen aanvaard wordt. De evolutietheorie staat volkomen haaks op de boodschap van de levende God.
Wie niet in de letterlijke schepping van het gehele heelal door God - zoals beschreven in Genesis 1 - gelooft, kán geen kind van de Schepper zijn. Die is misschien een kind van een andere god, maar niet van de God, die de Schepper is van hemel en aarde en die in Genesis 1 bekend gemaakt heeft hoe Hij dat gedaan heeft.

De evolutietheorie zegt, dat de mens is ontstaan uit het onpersoonlijke, namelijk uit materie, tijd en toeval. Als dat waar zou zijn, dan is mijn leven in feite een illusie, een wrange grap. Want hoe is het mogelijk, dat bij toeval uit het onpersoonlijke een persoonlijk wezen ontstaat? Hoe is het mogelijk dat aan het begin van de evolutie een „het” is, heel klein, ongelooflijk klein, zo klein dat het met het blote oog niet te zien is, en dat dit ene „het” (waarvan er echt maar één is) zich ontwikkelt tot een heleboel „hem”? Hoe kan uit een het een hem voortkomen? Hoe kan uit een tafel een madeliefje, een roos of een tulp groeien? Wie dit wil geloven, moet een groter „geloof” hebben, dan wie de boodschap die de Bijbel vertelt over de schepping aanvaardt.

Wetenschappelijk is de evolutietheorie in feite onzinnig, die over een aantal jaren weleens de grootste wetenschappelijke dwaling zou kunnen zijn.
 

Als de boodschap van de Bijbel
over het ontstaan van de schepping en van de mens
niet waar is,
wat kan ik dan nog geloven van de rest van Genesis 1-3?

Als gelovige herken ik mijzelf vanaf het begin van de Bijbel: In een begin schiep God ook mij. Mijn leven werd woest, leeg en duister. Toen ging God spreken en werd het licht in mijn leven.

De Bijbel leert mij, dat ook ik door God geschapen ben. De Bijbel leert mij, dat ook ik in opstand gekomen ben tegen God. Ook ik was ongehoorzaam. Ook ik heb schuld op mij geladen. Ik heb niet slechts schuldgevoelens, zoals de moderne mens te horen krijgt, ik heb schuld.
De Bijbel leert mij dat de val van de mens, van de gehele mensheid een plaats had in de geschiedenis van de mensheid. Het is niet een mythe, het is niet een sprookje, het is bittere ernst. Het betekent, dat de mens er zelf voor gekozen heeft om ongehoorzaam te zijn aan God en om verloren te gaan. God had de mens van tevoren gewaarschuwd!

Wie in de evolutietheorie wil geloven en deze drie hoofdstukken uit het eerste Bijbelboek als niet-reëel beziet, kan de redding door de Here Jezus ook niet als een werkelijk historisch gebeuren in de geschiedenis van de mensheid bezien. Al zou je je dit niet eens bewust zijn, het betekent toch, dat je de kruisdood van Jezus ziet als een „oplossing” voor een niet echt ontstaan probleem. Dan wordt de kruisdood van Jezus ook een mythe. Ben je dan nog een Bijbels-christen? Mijns inziens niet.

Je gebruikt de woorden van de Bijbel, je praat mee in het koor van de christenen, maar je woorden bedoelen iets anders, dan wat de wedergeboren christenen bedoelen. Je kunt misschien heel vroom en interessant over alle Bijbelse zaken meepraten, je kunt jezelf voorhouden, dat je ook een christen bent, maar je bent het niet. Je wijst de meest fundamentele waarheid van Gods Woord af. Je wijst God als de almachtige en als de alwetende af. Je werpt je op als iemand die God ondergeschikt maakt aan jouw mening. Je ontneemt God Zijn eer als Schepper, ja, je verwerpt Hem als Schepper. Hij is voor jou niet degene die Zich in de Bijbel als Schepper openbaart. Hij is voor jou niet de almachtige en rechtvaardige rechter. Hij is voor jou degene die ondergeschikt is aan jouw mening.
Jij weet het beter dan God. Voor zulke mensen is misschien geen plaats in de hemel. Zulke mensen gaan mogelijk met een ingebeelde hemel naar de hel, omdat ze het fundament van de Bijbelse boodschap afwijzen.

Als je God en Zijn Woord serieus neemt, zul je Genesis 1-3 als één geheel moeten zien en zul je het volgende moeten erkennen:
Het was mijn zonde en mijn schuld die een scheiding opwierp tussen God en mij. Ik heb de barrière tussen God en mijzelf opgeworpen. Ik ben zelf schuldig aan mijn val en aan het oordeel dat ik over mij heen gehaald heb. Het is mijn eigen schuld dat God ook over mij moest uitspreken, dat ik voor eeuwig verloren ben. God had gewaarschuwd, dat als je Hem ongehoorzaam bent, dat je dan de eeuwige dood sterft, dat je dan voor eeuwig verloren bent (Genesis 2:17). Zo werd het ook in mijn leven donker, woest, leeg en zinloos. Waar leefde ik nog voor? Wat was mijn toekomstige bestemming? Waarheen leidde mijn weg? Ik was onderweg naar het eeuwig oordeel, naar de eeuwige plaats van straf: de hel, de poel des vuurs.

Toen greep God in en zond uit liefde voor een verloren wereld Zijn Zoon om in onze plaats de straf te dragen. Zo stierf Jezus aan het kruis van Golgotha. Hij bevrijdde ons van onze schuld en uit de verlorenheid. Hij schonk ons het licht, want Hij is het Licht (Johannes 8:12).

Nu blijkt, dat de boodschap van het kruis voor velen een dwaasheid is. Ze kunnen en willen die boodschap niet aanvaarden. Daardoor blijven ze verloren. Ze missen de heerlijkheid van God (Romeinen 3:23 NBG), want ze hebben geen contact met God. Zo’n verbondenheid met God is onmogelijk voor hen. Terwijl ze zichzelf als „normale mensen” beschouwen en waarschijnlijk enigszins geringschattend neerkijken op christenen, zijn ze zelf in feite meelijwekkende figuren, die in zekere zin abnormaal zijn. Ze zijn onderweg naar hun verderf, dat is hun toekomst, en ze gaan gewoon verder. Dat is toch niet normaal?

Daarom roept de Bijbel ons op om eerlijk te zijn tegenover God en tegenover onszelf. God biedt in de Here Jezus ons de redding aan uit het eeuwige oordeel. Wie die redding afwijst, is als een dwaas voor eeuwig verloren.

Er is hoop: de enig ware God, de levende God, de Schepper van het ganse universum, de Schepper ook van ons leven biedt de mogelijkheid tot redding. Deze redding was een realiteit op het moment dat Jezus aan het kruis riep: „Het is volbracht.”
 

Het Bijbels verslag van de schepping

Ik geloof in de levende God, die Zelf precies bekend gemaakt heeft dat Hij de hemel en de aarde door „schepping” tot stand gebracht heeft (Genesis 1:1). Ik geloof, dat Hij dit deed in het allereerste begin, waarvan ik niet weet, hoe lang dit geleden is.

Ik geloof dat er niemand zo goed op de hoogte is van het ontstaan van het heelal en van het leven op aarde, als God. Hij vertelt - weliswaar heel in het kort - wat wij moeten weten. Hij vertelt:

In Genesis 1:3 wordt het woord nogmaals gebruikt. Daar heeft het de betekenis van ‘werd’: „En God zei: Er zij licht; en er was licht.” De woorden ‘zij’ en ‘was’ in dit vers zijn allebei de vertaling van het Hebreeuwse woord HJH. De eerste keer in dit vers heeft het de betekenis van ‘zo moet het worden’. De tweede keer heeft het de betekenis van ‘zo is het geworden’. Hierna wordt het woord HJH in de Bijbel gebruikt als ‘het was zo’ en als ‘het werd zo’. Wij kunnen dus vertalen ‘de aarde was woest en ledig’, maar wij kunnen ook vertalen ‘de aarde werd woest en ledig’. Onze vertalers kozen voor het eerste woord. Was dat wel de juiste keuze die zij gemaakt hebben? Heeft God een chaos geschapen, of is er een catastrofe geweest, waardoor de mooie schepping van God een chaos geworden is?

Het is opmerkelijk, dat ook de profeet Jeremia schrijft over het land Israël in woorden die herinneren aan de catastrofe die met de voormalige aarde te maken moeten hebben. Jeremia schrijft: „Ik zag de aarde, en zie, zij was woest en ledig; ik zag naar de hemel, en zijn licht was er niet. Ik zag de bergen, en zie, zij beefden, en alle heuvelen schudden. Ik zag, en zie, er was geen mens, en al het gevogelte des hemels was weggevlogen.” (Jeremia 4:23-25)
Met deze woorden beschrijft ook Jeremia een catastrofe die er geweest moet zijn en die het einde betekende van het toenmalige leven.

Nu zegt Jesaja dat het onmogelijk is, dat God de aarde woest en leeg geschapen heeft. Dat betekent, dat we niet moeten vertalen ‘de aarde WAS woest en ledig’, maar dat we moeten vertalen ‘de aarde WERD woest en ledig’, of ‘de aarde is woest en ledig GEWORDEN’. Is dit in overeenstemming met andere teksten uit de Bijbel? Ja!

Jesaja deelt mee, dat het onmogelijk is dat de heilige God een chaotische aarde heeft geschapen. Het kan niet anders dan dat iemand anders de aarde woest en leeg gemaakt moet hebben. De Bijbel geeft ons meer informatie over dit onderwerp. Zo lezen wij in Jesaja 14 en Ezechiël 28 aan de hand van een oordeel over de koning van Babel en de vorst van Tyrus over degene, die uiteindelijk de inspirator van deze beide vorsten is geweest. Anders gezegd: aan de hand van de beelden van beide vorsten wordt ons het nodige over de duivel meegedeeld. Het is namelijk onmogelijk alles wat in beide schriftgedeelten staat alleen op mensen toe te passen.

„Hoe zijt gij uit de hemel gevallen, gij morgenster, zoon des dageraads; hoe zijt gij ter aarde geveld, overweldiger der volken! En gij overlegdet nog wel: Ik zal ten hemel opstijgen, boven de sterren Gods mijn troon oprichten en zetelen op de berg der samenkomst ver in het noorden; ik wil opstijgen boven de hoogten der wolken, mij aan de Allerhoogste gelijkstellen. Integendeel, in het dodenrijk wordt gij neergeworpen, in het diepste der groeve. Wie u zien, beschouwen u, letten op u: Is dit de man, die de aarde deed sidderen, die koninkrijken deed beven; die de wereld tot een woestijn maakte en haar steden afbrak; die zijn gevangenen niet naar huis liet keren?”
(Jesaja 14:12-17 NBG)

Wie was deze morgenster die in de hemel was? Wie wilde aan God gelijk zijn? Wie maakte de wereld tot een woestenij? Dat was satan, toen hij in zijn hoogmoed tegen God in opstand kwam.

„Mensenkind, hef een klaaglied aan over de koning van Tyrus en zeg tot hem: zo zegt de Here HERE: Volmaakt zijt gij van gestalte, vol van wijsheid, volkomen schoon. In Eden waart gij, Gods hof; allerhande edelgesteente overdekte u: rode jaspis, chrysoliet en prasem, turkoois, chrysopraas en nefriet, lazuursteen, hematiet en malachiet. Van goud was het werkstuk, waarin zij waren gevat en aan u vastgehecht; toen gij geschapen werdt, waren zij gereed. Gij waart een beschuttende cherub met uitgespreide vleugels; Ik had u een plaats gegeven: gij waart op de heilige berg der goden, wandelend te midden van vlammende stenen. Onberispelijk waart gij in uw wandel, vanaf de dag dat gij geschapen werdt totdat er onrecht in u werd gevonden: door uw uitgebreide handel zijt gij vervuld geraakt met geweldenarij en kwaamt gij tot zonde. Van de berg der goden verbande Ik u en deed u weg, gij beschuttende cherub, van tussen de vlammende stenen. Trots was uw hart op uw schoonheid. Met uw luister hebt gij ook uw wijsheid teniet doen gaan. Ter aarde wierp Ik u neer, en maakte u tot een schouwspel voor koningen om met leedvermaak naar u te zien.
(Ezechiël 28:12-17)

Aan de hand van het beeld van de vorst van Tyrus wordt hier informatie verschaft over de duivel. Hij was volmaakt en woonde in Gods hof van Eden, in het hemels paradijs. Hij was niet zo maar een engel, hij was een cherub die voor Gods troon stond. Hij is echter tot zonde gekomen, zoals ook Jesaja 14 meedeelde. Hij werd echter door God uit de hemel naar de aarde geworpen. Deze opstand van de morgenster tegen God, waarna hij de satan werd, heeft de hele toenmalige wereld in zijn val meegesleept. De hele aarde is verwoest. Al het leven dat er was, werd vernietigd. We weten niet welk leven er toen was. Wel weten we dat het er mooi geweest moet zijn.

Over deze verwoesting van de toenmalige aarde schrijft ook de apostel Petrus. Ik geloof in de betrouwbaarheid van de boodschap van Petrus, die niet spreekt over de zondvloed, maar over het vergaan van de aarde, zoals God die in het allereerste begin geschapen had. Petrus schreef over wat ongelovigen zeggen en geeft daarop zijn commentaar:
„Vergeet vooral niet dat er aan het einde van de tijd spotters zullen komen, die hun eigen begeerte volgen en smalend vragen: ‘Waar blijft Hij nu? Hij had toch beloofd te komen? De generatie voor ons is al gestorven, maar alles is nog steeds zoals het sinds het begin van de schepping geweest is.’ Ze gaan er dan willens en wetens aan voorbij dat er in het begin al eens een hemel is geweest en een aarde die door Gods woord gevormd was uit water en door middel van water, en dat de toenmalige wereld vergaan is toen ze door het water werd overspoeld. Maar de tegenwoordige hemel en aarde worden door datzelfde woord bewaard om op de dag van het oordeel, waarop de goddelozen ten onder zullen gaan, te worden prijsgegeven aan het vuur.” (2 Petrus 3:3-7)
Niet alleen Petrus schrijft over een wereld die er was vóórdat er sprake was van onze wereld, hierover wordt ook in Joodse bronnen gesproken.

Petrus schrijft, dat er vóór onze wereld al een wereld geweest is en dat die wereld „vergaan” is. In de NBG vertaling staan deze woorden wat scherper:
„Dit vooral moet gij weten, dat er in de laatste dagen spotters met spotternij zullen komen, die naar hun eigen begeerten wandelen, en zeggen: Waar blijft de belofte van zijn komst? Want sedert de vaderen ontslapen zijn, blijft alles zo, als het van het begin der schepping af geweest is. Want willens en wetens ontgaat hun, dat door het woord van God de hemelen er sedert lang geweest zijn en de aarde, die uit en door het water bestaat, waardoor de toenmalige wereld is vergaan, verzwolgen door het water. Maar de tegenwoordige hemelen en de aarde zijn door hetzelfde woord als een schat weggelegd, ten vure bewaard tegen de dag van het oordeel en van de ondergang der goddeloze mensen.”

Petrus schrijft niet, dat de aarde onder water kwam te staan, zoals dit het geval was bij de zondvloed van Noach, maar dat de aarde „verzwolgen” is door het water. De aarde is toen „vergaan”. Het Griekse woord dat hier als ‘vergaan’ vertaald is, is het Griekse woord apollumi. De eerste betekenis hiervan is ‘vernietigen, geheel uit de weg ruimen, verwoesten, onbruikbaar maken’. Dat is wat anders dan er bij de zondvloed gebeurde, toen de aarde en het leven op aarde en in de zee niet vernietigd werd.
Petrus spreekt hier over een geweldige catastrofe, waardoor al het leven op aarde vernietigd werd en de structuur van de aarde verwoest werd. Petrus spreekt over een catastrofe waardoor bomen en dieren verpletterd werden. Petrus spreekt over zo’n verandering op aarde - zoals het verschuiven van aarde en bergen - dat de aarde onbruikbaar geworden was. Dat was beslist niet het geval bij de zondvloed, toen de vissen en de bomen en de planten er nog waren. Noach had wel de landdieren en de vogels in de ark, maar niet de bomen, de planten en de vissen!

Er was na deze catastrofe geen leven meer op aarde. Dat is wat anders dan wat er ten tijde van de zondvloed gebeurd is. Na de zondvloed was er nog steeds plantaardig leven op aarde, terwijl de vissen er ook nog allemaal waren. Bij de zondeval van satan heeft er een vreselijke catastrofe plaats gehad. Bossen zijn in de aarde verdwenen. De bomen werden platgedrukt op elkaar, waarna de aarde deze bomen weer bedekte. Dieren stierven en zonken plotseling in de aarde en versteenden. Veel dieren zijn later in onze tijd in de aardlagen als fossielen teruggevonden. De bossen diep in de aarde werden tot steenkool. Er ontstond olie en gas in de lange tijd die het duurde voordat God een nieuw begin met de aarde maakte. Je zou kunnen zeggen, dat God de aarde zó lang aan zijn lot overgelaten heeft, totdat de aarde weer bruikbaar zou zijn voor de mens die nu leeft.

3.

En God zei: ‘Er zij licht’. (Genesis 1:3) Als je de Bijbel gewoon leest zoals God het Zelf aan ons doorgegeven heeft, zie je de volgende feiten: 1. In het allereerste begin heeft God het heelal geschapen. Er wordt niet verteld hoe lang geleden dit was. 2. De aarde is tot een chaos vervallen. Er wordt niet verteld hoe lang de aarde in deze vervallen, chaotische staat gebleven is. 3. Op een bepaald moment begint God te spreken en gaat Hij de aarde maken, tot wat de aarde nu is. Nu vertelt de Bijbel wel hoe lang geleden dit was. Omdat men vroeger niet het begrip van ‘jaartallen’ kende, beschreef men de tijd aan de hand van de levensduur van belangrijke mensen en hun leeftijd waarop hun opvolger geboren werd. Dit betekent, dat wij aan de hand van de Bijbelse gegevens precies weten hoe lang vóór Christus Genesis 1:3 plaats had. Dat was precies 4000 jaar eerder! Vanaf onze tijd gerekend, was het 6000 jaar geleden. Adam werd 6000 jaar geleden door God geschapen.

In het boek Job wordt gesproken over wat wij zouden zeggen: voorwereldlijke dieren. Het is heel goed mogelijk, dat hij sprak over dieren waarvan wij nog bepaalde resten (in aarde en steen) gevonden hebben. Het is ook mogelijk dat hij sprak over dieren uit de tijd van vóór de zondvloed. Het feit dat er ooit - lang geleden - mammoeten en dinosaurussen e.d. zijn geweest, is dus niet in strijd met de Bijbelse boodschap.

Het opmerkelijke is, dat de Bijbel en de wetenschap allebei vertellen, dat de aarde heel oud is en dat het heelal niet pas 6000 jaar geleden ontstaan is. Bevestigt de Bijbel nu wat de wetenschap leert? Zeer beslist niet! De wetenschap bevestigt wat de Bijbel al veel eerder had meegedeeld. Toen de wetenschap nog niets wist over de ouderdom van de aarde, had God al gesproken over het allereerste begin.

Ik geloof dat God - in onze tijd en in onze tijdrekening - in zes dagen van 24 uur (de zon ging onder en de zon kwam op, zegt Genesis 1, dat is telkens 24 uur) de aarde bewoonbaar gemaakt heeft zoals de aarde nu is. Ik geloof dit, omdat de scheppende God ons Zelf dit meegedeeld heeft.

Velen lezen alsof God in die 6 dagen „scheppend” bezig was, terwijl dit niet in de Bijbel staat. Er staat dat God alles ‘maakte’, behalve de grote zeedieren en de mens. Die ‘schiep’ Hij.
Het heelal was een chaos en God zorgde eerst voor licht. Dus was de zon er nog steeds uit de tijd van de vorige wereld. De zon moest echter opnieuw aangesteld worden om zijn taak over de dag te krijgen. Zo moest de maan aangesteld worden om zijn taak over de nacht te krijgen. Zon, maan en sterren zijn dus ook in het Bijbels verslag heel, heel oud.
Maar... ze zijn niet door evolutie ontstaan! Ze zijn eens - in het begin waar Genesis 1:1 van spreekt - door God Zelf geschapen. Het hele heelal is niet door evolutie ontstaan, maar door het scheppende werk van de levende God!

Ik geloof, dat God Zelf toen Adam uit klei gevormd heeft en Adam niet uit een aap of uit een kikkervisje heeft laten evolueren. „Toen maakte God, de HEER, de mens. Hij vormde hem uit stof, uit aarde, en blies hem levensadem in de neus. Zo werd de mens een levend wezen.” (Genesis 2:7)
Ik geloof, dat God vervolgens Eva weer uit Adam gevormd heeft, en dat ook Eva niet als gevolg van evolutie ontstaan is. „Toen liet God, de HEER, de mens in een diepe slaap vallen, en terwijl de mens sliep nam Hij een van zijn ribben weg; Hij vulde die plaats weer met vlees. Uit de rib die Hij bij de mens had weggenomen, bouwde God, de HEER, een vrouw en Hij bracht haar bij de mens.” (Genesis 2:21,22)

Ik geloof in de zondeval van de mens en de redding uit de verlorenheid van de mens, waarbij Jezus als de „tegenover” van Adam voor deze redding gezorgd heeft. Ik geloof dat zo letterlijk als Adam door God geschapen is, Adam gezondigd heeft en Jezus voor onze redding gestorven is.
 

Ook dit is Bijbelkritiek!

Een groot aantal christenen heeft gemeend zich boven het gezag van de Bijbel te kunnen plaatsen door denigrerende opmerkingen over de Bijbel te maken, zoals „de Bijbel is geen geschiedenisboek, geen wetenschappelijke handleiding, geen verhandeling over biologie of geologie. De Bijbel vertelt ons alleen van het heilshandelen van God, enz.” Men zegt hiermee in feite, dat de heilige God die ons de Bijbel gegeven heeft weinig of geen verstand van wetenschap, aardrijkskunde, geschiedenis, biologie of geologie heeft. Wij weten het beter dan Hij. Natuurlijk zal de moderne christen zich haasten om te zeggen, dat hij zó niet over God denkt. Hij is zich echter niet eens bewust dat hij wél zó over God denkt.

In het leven van de ware gelovige heeft niet de wetenschap het laatste woord, maar God. God heeft het eerste en het laatste woord. Als God Zelf ons vertelt dat Hij de aarde in 6 dagen geformeerd heeft, zoals wij dit lezen in Genesis 1:3v.v., dat Hij de mens uit het stof van de aarde maakte en hem de levensadem inblies, dat Hij Eva maakte uit een rib van Adam, dat Hij de mens verbood te zondigen, enz., heeft God Zich dan vergist toen Hij ons dit alles vertelde? Dienen wij zó’n simpele God, dat Hij niet eens weet hoe de aarde ontstaan is? Wordt het misschien tijd dat wij een berichtje naar de hemel zenden om God te informeren, dat het heelal niet door Hem geschapen is, dat dit een vergissing van Hem is, maar dat het heelal door evolutie ontstaan is? Zo’n mededeling aan de Here God is in feite de uiterste consequentie van het geloof in de evolutietheorie.

Ik lees de Bijbel zoals de Bijbel zelf zijn boodschap aan ons geeft. Ik luister daarbij naar Hem, die de opperste Wijsheid is, God Zelf. Dan mag de wetenschap zeggen hoeveel miljard jaar het heelal is. Ik haal mijn schouders op en zeg: „Misschien is het heelal wel veel ouder. Het was in het begin dat God ‘het begin’ noemde. Niet Zijn begin, want Hij is eeuwig!”
Dan mag de wetenschap zeggen, dat ik door evolutie ontstaan ben, dat ik het product van het toeval ben. Ik haal opnieuw mijn schouders op en zeg: „Ik gelukkig niet. Ik ben hier omdat de enig ware God, de levende God mij hier gewild heeft. Ik ben geen vondeling op aarde. Ik ben Zijn beelddrager en ik ben hier, omdat de Here God mij hier gewild heeft.” Daarom is mijn leven mooi en rijk.

H.G. Koekkoek