door Zwi Goldberg, Netanya

Shlomo Ben Ami en Barak moeten een onderzoek
naar de gebeurtenissen op de tempelberg vrezen.

In de vorige aflevering vertelden wij hoe de regering Barak – Ben-Ami stelselmatig alle aanwijzingen voor een systematische vernieling van de Tempelberg door de Wakf (de Moslim-bestuurders van de Tempelberg) negeerden en weigerden daartegen op te treden. Hier volgt het interessante antwoord op de vraag: Wie is er verantwoordelijk voor de Al Aksa intifada, gebaseerd op de in het vorige en dit artikel gepresenteerde feiten.

2 juli 2000 MP Ehud Barak verwerpt een dringende aanbeveling van de CPVAT betreffende de te verwachte graafwerkzaamheden voor de rioolbuizen. Wij weten nog steeds niet wat hij zal beslissen om te doen.

7 juli 2000 De CPVAT kreeg twee nieuwe rapporten over constructiewerkzaamheden ten zuiden van de trappen die naar de Dome of the Rock voeren. Grote hopen aarden worden er waargenomen.

16 juli 2000 Uit een gesprek dat de CPVAT had met de politie van de Tempelberg blijkt, dat hoewel vrachtauto’s daar in het algemeen niet worden toegelaten, de vrachtauto’s nu een speciale vergunning van hoge politiefunctionarissen hebben om de Tempelberg op te rijden. Zij zeiden dat twee weken daarvoor zij opdracht hadden gekregen om de vrachtwagens tegen te houden, maar na twee dagen werd het verbod weer opgeheven.

23 augustus 2000 Leden van de CPVAT hebben Minister van Cultuur en Communicatie, Rabbijn Michael Melchior gevraagd te helpen een gesprek te organiseren met de Minister President. Melchior vertelde hen dat de MP, Minister van Interne Veiligheid en de Minister van Justitie de beweringen van de CPVAT, dat er wat gaande is op de Tempelberg, verwerpen. Volgens hen gebeurt daar helemaal niets.
De volgende personen hebben zich aangesloten bij de CPVAT: Gen. Dan Shomron, ex Chef Generale Staf, Prof. Uriël Reichman, Prof. Amos Kloner van de Bar-Ilan Universiteit, Prof. Moshe Kocavi van de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem en Prof. Eliëzer Oren van de Ben Gurion Universiteit in Beër Sjewa, allen archeologen en lid van de Israëlische Archeologische Raad.

21 sepember 2000 Israël houdt sedert de afgelopen 8 dagen alle constructiemateriaal dat de Tempelberg wil opgaan, tegen. De Wakf klaagt dat Israël de Berg belegert en dreigt dat dit het hele gebied in een conflict kan storten.

22 september 2000 Arafat instrueert de Tanziem om het oproer op te voeren. Palestijnse veiligheidsfunctionarissen roepen nu rechtstreeks op tot geweld en geven opdracht dat de Palestijnse politie op Israëlische soldaten, politie en burgers moet schieten.

27 september 2000 Palestijnen dreigen met geweld op grote schaal, ten einde de controle over het gebied onder de Westelijke Muur onder controle te kunnen krijgen. Een grote Israëlische troepenmacht wordt onder de Tempelberg gestationeerd. Jibrib Rajoub, hoofd van de Palestijnse Preventieve Veiligheid, slaagt erin de Israëlische regering (de als Minister van Interne Veiligheid functionerende Minister van Buitenlandse Zaken Shlomo Ben Ami) te doen geloven dat er geen reactie zal zijn op een bezoek van Ariel Sharon aan de Tempelberg, zolang Sharon maar geen poging zal ondernemen de moskee binnen te gaan. Rajoub deed de belofte in een transatlantisch telefoongesprek met Ben Ami, terwijl deze laatste in de VS was.

28 september 2000 Knessetlid Ariel Sharon brengt een bezoek aan de Tempelberg en verklaart: "De Tempelberg is van ons en blijft van ons. Het is de heiligste plaats van het Jodendom en het is het recht van iedere Jood om de Tempelberg te bezoeken."

De rest is geschiedenis. Bron: Temple Mount Archeological Destruction


Shlomo Ben Ami en Barak moeten een onderzoek naar de gebeurtenissen op de Tempel berg vrezen.
Door Akiva Eldar (Ha'arets, 14 november 2000)

Shlomo Ben-Ami's beste vrienden begrijpen niet wat er gebeurd is met deze moderne, wijze man, de laatste tijd. Het is iedereen opgevallen dat sinds het begin van de Intifada hij meer Minister van Politie dan Minister van Buitenlandse Zaken is geworden, meer Ehud Barak en minder Shimon Peres. De kwaliteit van de discussies die hij gevoerd heeft op het Ministerie van Buitenlandse Zaken, om een strategie van diplomatie en informatie te formuleren tegen de Palestijnen is slechts vergelijkbaar met de dagen van Abba Eban. De anti-Arafat-sfeer daar is echter meer vergelijkbaar met die uit de laatste dagen van David Levy. Sommigen van de mensen rond Ben-Ami geven de schuld aan zijn strategische adviseur, Chaim Assa, die het rechter oor van zijn baas heeft. Anderen, die een serieuzere kijk op de zaak hebben, suggereren dat de bron van de ommezwaai te vinden is in de persoonlijkheid van Ben-Ami zelf. Zij zeggen dat Arafat op de meest gevoelige zenuw van de professor in de geschiedenis is gestapt – zijn ego. Ben-Ami was de drijvende kracht achter Camp David 2000. Hij vertelde iedereen dat hij de deal bijna gesloten had met Abu Ala op het Stockholm-spoor. Zelfs na zijn terugkeer uit Washington, een paar dagen nadat Sharon van de Tempelberg was afgekomen, zei Ben-Ami dat wanneer hem slechts nog een paar weken zou worden gegeven, hij alle losse eindjes aan elkaar zou knopen. Ben-Ami beschouwt Arafat als een dubbele verrader. Hij heeft Ben-Ami pijnlijk getroffen toen hij de glorie van de vrede wegnam van de minister van buitenlandse zaken, waardoor de Israëlische diplomaten terug naar huis werden gezonden uit de Golf- en Maghreb staten. En vervolgens zendt Arafat Jabril Rajoub om Ben-Ami's veren glad te strijken en hem te verzekeren dat het bezoek van Ariël Sharon aan de Tempelberg zonder incident zal passeren. Wanneer de Staatscommissie van Onderzoek naar de gebeurtenissen rondom de Tempelberg zijn werk beëindigd heeft, zal het duidelijk zijn waarom hij zich zo fel verzet heeft tegen de instelling van een dergelijke commissie. Zij zouden kunnen vragen wie Sharon toestemming gaf de gevoelige plaats te bezoeken; waarom Ben-Ami weigerde de telefoon van Feisal Husseini aan te nemen, toen Ben-Ami in de Verenigde Staten was; wat Husseini aan Ami Gluska, de assistent van Ben-Ami, vertelde; en wie de politie de opdracht gaf om life-munitie te gebruiken tegen de demonstranten. (Nawaf Massalha, Ben-Ami's plaatsvervanger, zegt dat twee families, wier zonen werden doodgeschoten, een klacht hebben ingediend en bereid zijn de lichamen ter autopsie te geven, om aan te tonen dat zij in de rug geschoten waren.) De Staatscommissie van Onderzoek mag niet stoppen bij het Ministerie van Interne Veiligheid. Gedurende de gehele gebeurtenissen stond Ben-Ami in direct contact met Minister President Ehud Barak, en niet alleen per telefoon...

1. Independent Media Review and Analysis
2. ibid.
3. ibid. In feite is het tegendeel waar: " Who killed Mohammed al-Dura?"
4. The Middle East Media and Research Institute

zie ook:
"How PA Violence was planned". Report by Palestinian Media Watch.
Palestijnse Authoriteit van Minister Communicatie zegt dat AlAksa Intifada al in juli (maanden te voren) gepland was en andere Engelse artikelen, een productie van Joseph E. Katz, Analyst van het PolitiekeMidden Oosten en Religieuze Geschiedenis, Brooklyn, New York.


Met toestemming overgenomen.