www.worldnetdaily.com

Tijdens de afgelopen vijfentwintig jaar is de Spaanstalige bevolkingsgroep in de Verenigde Staten enorm gestegen. Immigratiewetten werden genegeerd. Aan de gigantische grens die de VS scheidt van Mexico wordt letterlijk niet gepatrouilleerd. En de illegale bevolking bestaande uit immigranten die recentelijk het land binnenkwamen, kreeg een reeks amnestieën aangeboden die hun overtredingen uit het verleden kwijtschold.

Enkelen binnen deze gemeenschap, die een kleine minderheid van de bevolking uitmaakt, zijn geïrriteerd over het leven in Amerika. Sommigen maken zich zelfs sterk voor het idee om een eigen Spaanstalige staat in het Zuidwesten van de Verenigde Staten te creëren, genaamd Aztlan.

Dit alles roept een logische vraag op: als het leven in Amerika zo slecht is voor de Spaanssprekende immigranten, waarom blijven ze dan massaal naar de Verenigde Staten stromen? Waarom stel ik vandaag deze vraag? Niet omdat ik over immigratie in Amerika wil schrijven, maar omdat ik iets duidelijk wil maken over immigratie in het Midden-Oosten.

Wat we gewoonlijk horen en denken te weten is dat een enorme Arabische bevolkingsgroep door de stichting van Israël in 1948 werd verdreven. En dat de Arabische bevolking die in Israël achterbleef tot op de dag van vandaag slecht wordt behandeld. Bovendien wordt ons verteld dat de oplossing van dit probleem ligt in de stichting van een Arabisch-Palestijnse staat op Israëlisch grondgebied.

Hier zijn enkele overduidelijke misvattingen over deze zienswijze:

	Het aantal Arabieren dat door de oorlog van 1948 werd verdreven wordt geweldig overdreven. Het werkelijke cijfer is niet hoger dan 500.000. Nog belangrijker is de reden van dit vertrek. Alle Arabische buurlanden verklaarden Israël in 1948 de oorlog. De vluchtelingen verlieten Israël omdat ze hiertoe werden opgeroepen door die Arabische staten. Ze kregen te horen dat ze vertrekken moesten omdat de Arabische troepen op het punt stonden hun geboorteland te bevrijden. We weten allemaal natuurlijk dat Israël overleefde. Wie is er nu moreel en wettelijk gezien schuldig aan het creëren van die vluchtelingen? Ik zou zeggen dat het de Arabische staten zijn en niet Israël.
	De Arabische bevolking in Israël en in de door Israël bestuurde gebieden zijn allesbehalve mishandeld. Integendeel, deze bevolking is vrijer geweest dan de bevolking in welke Arabische staat dan ook. Arabieren in Israël mogen naar de stembus gaan. Zij kiezen leiders voor de Knesset. Ze hebben hun eigen politieke partijen. Ze hebben hun eigen kranten. Ze hebben volledig recht op het staatsburgerschap. Ze hebben het recht van vrije meningsuiting. Als Arabisch-Amerikaanse journalist heb ik behoorlijk wat tijd besteed om over deze regio te schrijven en ik verzeker u, dat er meer vrijheid voor de Arabieren is in Israël dan in een willekeurig ander Arabisch land.
	Land kan onmogelijk een twistpunt zijn, want de Arabische en islamitische staten in de regio hebben al 800 keer zoveel land als Israël. Er zijn 50 keer zoveel Arabieren als de bevolking van Israël. De Arabieren bezitten alle olievoorraden van de regio. Ze wonen in 21 eigen staten die allemaal iets van een politiestaat hebben. Het lijkt mij moeilijk voor te stellen hoe nog een staat extra vrede zal brengen aan een regio die enkele van de meest verwoestende en geldverslindende oorlogen van de afgelopen eeuw heeft gekend.

Maar het toppunt is dat ik de enige toeschouwer schijn te zijn die doelgericht vragen stelt over het Arabisch-Israëlische conflict: als de leefomstandigheden voor de Arabieren in Israël zo slecht zijn, waarom neemt de Arabische bevolking dan zo enorm toe? Waarom blijven Arabieren massaal naar de kleine Joodse staat komen vanuit werkelijk ieder Arabisch en islamitisch land van de wereld?

In 1949 bedroeg de Arabische bevolking van Israël zo'n 160.000. Nu zijn het er meer dan 1,2 miljoen. Dit kan men nauwelijks toeschrijven aan hogere geboortecijfers. De grootste groei van de Arabische bevolking wordt veroorzaakt door migratie. Met andere woorden, Arabieren breken 't kamp op in Arabische landen en kiezen ervoor om in Israël te leven.

Bij deze ontwikkeling is natuurlijk de Joodse migratie vanuit Arabische landen naar Israël niet inbegrepen. Niemand heeft het over het onthutsende aantal Arabisch-Joodse vluchtelingen van wel 1 miljoen die in de afgelopen 50 jaar de moslimwereld ontvluchtten om veiligheid binnen de Joodse staat te vinden, terwijl ze nauwelijks meer bij zich droegen dan de kleren op hun rug.

Men wil ons laten geloven, dat de Arabieren Israël haten en inderdaad, de waarheid is dat er een irrationele, onverklaarbare vorm van fel antisemitisme bestaat die in de Arabische wereld en moslimwereld aan het toenemen is. Maar als ze met hun voeten stemmen, dan lijken de Arabieren gek op Israël te zijn. Ze blijven er, net als in de afgelopen 50 jaar, de voorkeur aan geven om in dat land te wonen en niet in de landen waar ze geboren zijn.

Hoe graag zou ik een van de Arabische nationalisten willen horen die dit fenomeen verklaart.

Met toestemming van Jeannet van Duuren overgenomen.