Jasser Arafat was de peetvader van het internationale terrorisme, die de hoop van zijn eigen volk op een eigen staat te pletter sloeg, die miljarden dollars stal, welke bedoeld waren voor de verlichting van het lijden van zijn volk en die hun kinderen indoctrineerden met zoveel haat dat zij zichzelf vrijwillig veranderden in menselijke bommen.

Hij slaagde erin om on-proportioneel meer internationale aandacht te vragen voor de Palestijnse zaak dan voor andere zaken die dat meer verdienden, zoals de Tibetaanse vrijheid, de Koerdische onafhankelijkheid, de onafhankelijkheid van de Basken of de Ieren. Hij wist dat te bereiken door met drie immorele wapens te zwaaien:

a) het internationale terrorisme, op een schaal die voorheen ongekend was in de wereld (denk eens aan de eerste vliegtuigkapingen in de jaren zeventig, de aanslag op het Israëlische Olympische team in München in 1972, de kaping van het passagiersschip Achille Lauro in 1985, enz.), die navolging vonden overal in Europa (o.a. de treinkaping in de Punt in 1977, de Italiaanse, Duitse en Japanse "Rode Leger" terreur aanslagen, die allen gebaseerd waren op het recept van en die getraind waren door Arafat en zijn gang);
b) door een verbond aan te gaan met olierijke landen die bereid waren zijn zaak te steunen middels energie blackmail (herinnert u zich nog de autovrije zondag?);
c) en door het internationale, vooral in Europa sluimerend aanwezige antisemitisme aan te wakkeren en te exploiteren tegen de Joodse staat.

Arafat was persoonlijk verantwoordelijk voor de moord op duizenden onschuldige Israëli's, honderden onschuldige Amerikanen en talloze anderen. Gelijk andere etnisch gemotiveerde beulen vóór hem, schiep hij er een persoonlijk genoegen in om Joodse kinderen te vermoorden, wanneer hij geplande aanslagen uitvoerde op Israëlische kleuterscholen e.d. (herinnert u zich nog de aanslag op de kleuterschool in Ma'alot in noord Israël waar over de dertig peuters gedood werden?). Hij gaf ook persoonlijk opdracht tot de moord op honderden van zijn eigen volk, mensen die het niet met hem eens waren of die samenwerkten met Israël.

Hij was nimmer iemand die een meningsverschil tolereerde, hij gebruikte liever kogels dan argumenten om zijn critici te antwoorden. Arafat was de inspiratie van Osama bin Laden, want hij bewees aan deze gretige student dat terrorisme geprezen wordt en dat terroristen geprezen kunnen worden en beloond door een angstige en laffe wereld, aangevoerd door Europa. Zoals nog steeds blijkt wanneer de Europese staatslieden hun laatste eer bewijzen aan deze aartsterrorist (hoe diep zijn uw leiders gezonken!).

Arafat was niet één van die leiders, die, zoals Nelson Mandela, een overgang konden maken van terrorist naar vredestichter. Hij had nooit geleerd "ja" te antwoorden en hij miste nimmer een kans om een gelegenheid te missen. Volgens de vorige president Bill Clinton en diens hoofdadviseur Dennis Ross was Arafat persoonlijk verantwoordelijk voor de mislukking van Camp David en Taba om een staat te stichten voor de Palestijnen in de jaren 2000 2001. In plaats van dat zij nu hun derde verjaardag hadden kunnen vieren van hun onafhankelijkheid, werden duizenden Palestijnen gedood of gewond in jarenlange zelfopgelegde ellende, tegelijkertijd ook dood en verderf zaaiend onder de Israëli's.

Arafats nalatenschap is er een van bloedvergieten en oorlog. Toch worden er tranen vergoten over zijn vredig inslapen, niet alleen door de Palestijnen maar eveneens door vele Europeanen. Als Arafat het aanbod voor een eigen staat had geaccepteerd, dan had zijn lichaam begraven kunnen worden in de hoofdstad van de Palestijnse staat, in plaats van in de ruïne van Ramallah.

De wereld heeft een vreselijke vergissing begaan door Arafat niet te beoordelen als een misdadiger. Hij had vervolgd moeten worden voor de talrijke moorden op Amerikaanse diplomaten, Israëlische atleten en internationale reizigers, in plaats van geprezen te worden voor zijn "moed". Er is geen moed voor nodig om hulpeloze moeders met baby´s te vermoorden en er is nog minder moed voor nodig om kinderen aan te sporen zichzelf op te blazen. Maar er is moed nodig om vrede na te streven. En die moed miste Arafat.

De Nobelprijs werd gedevalueerd toen die deze hater van de vrede werd aangeboden. Het Vaticaan werd bezoedeld door de vele keren dat het een man verwelkomde die iedere lering van de kerk geweld aan deed. De Verenigde Naties maakte zich belachelijk door deze lafaard te verheerlijken. En terrorisme werd aangemoedigd door de beloningen die Arafat ontving voor zijn moorden.

Ten slotte was Arafat de man met het geluk, want zijn vijand was de Joodse staat. Als zijn vijand een Christelijke of Moslim staat was geweest of een communistische staat, dan waren zijn massamoorden hem nimmer vergeven. Hij begreep het sluimerende antisemitisme in de wereld beter dan wie dan ook en maakte daar optimaal gebruik van. De kleinkinderen van die Europeanen die Hitler steunden of verwelkomden en die vrijwillig hun sluimerend fanatisme lieten exploiteren, waren deelgenoot en medeplichtig aan zijn misdaden.

De Palestijnen zullen uiteindelijk hun staat kunnen krijgen, wanneer zij de nalatenschap van hun gefaalde leider Jasser Arafat zullen verworpen hebben. Wanneer een zelfstandige Palestijnse staat wordt uitgeroepen, zal Arafat daarvoor postuum veel krediet krijgen. Maar dat zal hij niet verdienen. Een leider met meer visie zou meer gedaan hebben voor zijn volk, minder voor zijn eigen broekzak en zou beter voor de wereld geweest zijn dan de mislukte opvolger van Hitler en de succesvolle voorganger van bin Laden, Jasser Arafat.

(De schrijver is professor aan de Harward University Law School)