Oudejaarsdienst
Het einde van het jaar in het zicht van het einde van dit millennium

31-12-1997
2 Timotheüs 3 : 1-9

Hoe dichter wij het voor velen magische jaar 2000 naderen, hoe meer veel mensen gespannen en zelfs angstig worden. Zoals de mensen bij het naderen van het jaar 1000 gespannen en angstig waren, zo is dat bij het naderen van het jaar 2000 voor velen opnieuw het geval.

Velen menen, dat het jaar 2000 precies 2000 jaar na de geboorte van de Here Jezus is. En 2000 jaar na Zijn komst moet iets bijzonders betekenen en inhouden. Met het zelfde gemak zouden wij ook kunnen zeggen, dat 2000 jaar na het sterven van de Here Jezus er iets bijzonders te wachten zou zijn. Men is bij de tijdrekening uitgegaan van de geboorte van de Here Jezus en telt daar nu bijna 2000 jaar bij. Wij hadden echter ook kunnen uitgaan van de dood van de Heer en dan waren wij nog lang niet aan het magische jaar 2000 toe. U ziet, het is maar waar je van uit gaat.

Bij de tijdrekening heeft men indertijd een fout gemaakt. De geboorte van de Here Jezus vond naar alle waarschijnlijkheid al in 4 vóór Christus plaats. Dat betekent, dat het magische jaar 2000, geteld vanaf Zijn geboorte, al in 1996 geweest is, terwijl er toen niets bijzonders heeft plaats gehad.

Zouden wij echter uitgaan van de dood van de Here Jezus, die, naar alle waarschijnlijkheid plaats had in het jaar 29, dan breekt het jaar 2000 na Zijn dood pas in ons 2029 aan en hebben wij nog zo'n 30 jaar de tijd vóór dit tijdstip aanbreekt.

U ziet, het jaar 2000 is niet zo magisch als velen denken. Wij moeten ons dan ook niet onrustig laten maken en zeker niet berekeningen gaan maken over de komst van de Here Jezus, als zou deze in het jaar 2000 moeten plaats hebben.

De eindtijd

Hoewel de eindtijd al direct na de uitstorting van de Heilige Geest is begonnen, leven wij nu toch wel in de laatste periode van deze eindtijd. Kenmerkend voor deze periode zou zijn, zo schreef Paulus, dat de mensen een steeds grotere liefde voor zichzelf zouden krijgen. Men leeft niet meer met liefde gericht op God, maar met liefde gericht op zichzelf. Kinderen zullen steeds meer hun ouders ongehoorzaam worden. Men zal steeds meer kwaad gaan spreken van anderen. Men zal steeds onverschilliger worden, ondankbaar, arrogant en egostisch, verwaand en hoogmoedig, waarbij men geen achting meer heeft voor het heilige. Men zal zowel kwaad spreken van God als van de medemensen.

Zelfbeheersing zal steeds minder gevonden worden. Men zal gaan toegeven aan al zijn verlangens en driften. Wild en teugelloos zal de mens in de eindtijd gaan leven. Fatsoensnormen zullen steeds meer verdwijnen, zowel bij de mensen van de wereld als ook onder de christenen.

Naarmate de tijd vordert gaat het slechter met de gelovigen. En waarom zou dat onze deur voorbij gaan? Wij lopen het risico aan dezelfde problemen te gaan lijden. Ook bij ons zal het eigen "ik" belangrijker worden dan de wil van de hoogheilige God. Mensen, ook bij ons, willen geen God meer, die hoog in de hemel zit en tegen de mens zegt, hoe deze mens moet leven. De mens wil leven zoals hij dat zelf denkt te moeten doen. Daar moet God zich niet mee bemoeien, zo meent hij.

Onze tijd

Hoewel wij ons niet onrustig laten maken door het naderen van het jaar 2000, moeten wij wel constateren, dat er heel wat aan de hand is en dat er bepaalde ontwikkelingen zijn, die ons duidelijk maken, dat wij in de laatste periode van de eindtijd terecht gekomen zijn. Wij hebben meer angsten dan wij waarschijnlijk ooit gehad hebben. De vervuiling neemt steeds angstiger vormen aan. Denkt u alleen maar aan de enorme bosbranden in Indonesië, dit jaar. Er lijken veranderingen in het klimaat in de gehele wereld te zijn, die gepaard gaan met de nodige rampen. De polen lijken te smelten en het zeewater dreigt te stijgen, waarbij mogelijk veel land onder water zal lopen. Er komen steeds weer nieuwe en vreemde ziekten bij. Steeds meer mensen hebben moeite met zichzelf of met het leven. Er zijn steeds meer depressieve mensen. Het aantal zelfmoorden neemt toe, vooral onder de jeugd. Er is een groot aantal abortussen in de gehele wereld, terwijl euthanasie in ons land steeds meer ingeburgerd lijkt te zijn. Onderzoek heeft aangetoond, dat abortussen ook gepleegd worden, opdat de vrouw carrière kan maken, of opdat een leuke vakantie niet verhinderd zal worden.

Wij hebben in onze tijd te maken met nieuwe en vreemde ziekten. Naast de varkenspest in ons land, die vaker voorgekomen is, hebben wij nu ineens de gekke koeienziekte in Engeland en de kippengriep in het voormalige Hongkong. En dan praten wij nog niet eens over de verschrikkelijke ziekte Aids, die reeds vele slachtoffers in de wereld gemaakt heeft.

Steeds meer mensen lijden aan stress en depressiviteit. Er is bij velen een grote prestatiedrang. Velen kunnen de snelheid waarmee veranderingen zich voltrekken, niet bijhouden. Er zijn conflicten tussen het werk en het priv‚-leven.

Daarnaast neemt de criminaliteit toe. Mensen worden op straat of in het veld "zo maar" dood geslagen of dood getrapt. "Wie mij in de weg loopt, trap ik in elkaar" lijkt steeds meer de mentaliteit te worden. Uit verveling en baldadigheid dringen jonge mensen de huizen binnen van mensen die niet thuis zijn en vernielen de hele inboedel. De straat verloedert en er lijkt weinig tegen te doen. De ontsporingen op het terrein van zeden en sexualiteit lijken ook alleen maar toe te nemen. Wij horen steeds meer over porno en incest. Jonge kinderen worden al geconfronteerd met de grofste vormen van porno.

Kinderen hebben het ook steeds moeilijker. Ze worden steeds vroeger rijp. Veel kinderen ontwikkelen zich al tot jonge volwassenen, terwijl ze eigenlijk nog echte kinderen zijn. Ze worden vaak al geconfronteerd met het grote mensen leven, terwijl ze eigenlijk nog heerlijk zouden moeten spelen. Velen lopen met een sleutel van het huis om de nek, omdat, als zij van school thuis komen, moeder niet thuis is om hen op te vangen. Moeder werkt soms om de tweede auto te kunnen betalen of om een dure vakantie te kunnen vieren in één of ander exotisch land.

Kortgeleden wees een onderzoek uit, dat de moderne jeugd geen belangstelling meer heeft voor God, geloof, politiek, milieu, allochtonen, enz. De jongeren zijn geïnteresseerd in wat leuk en fijn is. De enige belangstelling gaat nog uit naar cd's, drugs, alcohol, roken, film, enz. Zij besteden gemiddeld ƒ 225.-per maand aan uitgaan, cd's, cosmetica, kado's e.d. Onderzoek heeft tevens uitgewezen, dat de jeugd uit onze kringen hier maar ƒ 25.-onder zit. Zij geven dus zo'n ƒ 200.-per maand aan deze zaken uit.

En wat te denken van wat je allemaal met de stoffelijke resten kunt doen, als je overleden bent. Vroeger wisten wij alleen van begraven. Daarna ook van cremeren. Nu kan, vanaf 1 januari 1998 in Nederland je as in een capsule per raket naar de ruimte gebracht worden, om daar "in de ruimte" uitgestrooid te worden. Daarmee hebben wij overigens geen primeur. De as van Gene Roddenberry, de bedenker van Star Trek is al met de eerste "grafvlucht" de ruimte ingegaan.

Wat met ingang van 1 januari 1998 ook nieuw in ons land is, is de officiële erkenning van de relatie van twee mensen van het zelfde geslacht, het zogenaamde "homo-huwelijk". In een land, dat jaren lang als een Calvinistisch land gold, is dit een grote afdwaling van het eigenlijke Calvinisme.

Bij dit alles komen nog de geruchten, dat in 1998 en in 1999 er allerlei rampen in de wereld, maar ook in Israël, zullen plaats hebben. Er zijn er, die beweren, dat in 1999 de antichrist zich zal openbaren en de grote verdrukking zal aanbreken.

Wij moeten ons door al die berichten niet laten verontrusten. Wij worden niet geleid door de profetische beweringen van allerlei mensen, maar door God Zelf, die als een Vader voor ons zorgt.

Paulus schrijft...

Onze tijd gaat steeds meer beantwoorden aan de beschrijving die Paulus in 2 Timotheus 3:1-9 geeft.

In de eerste plaats schrijft Paulus, dat er in de laatste tijd zware tijden zullen komen. Dat moeten wij als gelovigen weten, zo schrijft hij. Dat wekt de indruk, dat die zware tijden juist voor de gelovigen zullen aanbreken. Juist de kinderen Gods zullen het extra moeilijk hebben in de tijd van het einde.

In de tweede plaats schrijft Paulus, dat de gelovigen dit moeten weten. Hij schrijft dit in de gebiedende wijs. Het is een opdracht. De gelovigen mogen deze feiten niet verdoezelen of verzachten. Ook niet zeggen: Ik houd daar niet zo van, dat ligt mij niet zo. Alle gelovigen moeten hiervoor een open oog hebben.

Nu is men snel geneigd om dit zware als een beproeving te zien dat de wereld ons zal aandoen. Het kan echter net zo gemakkelijk op een aanval slaan, die vanuit de kring van de gelovigen zelf voortkomt, waarbij een aantal gelovigen zal afdwalen en zal trachten vele anderen mee te slepen. Als die afvalligen duidelijk herkenbaar zouden zijn als afvalligen, zou iedereen gewaarschuwd zijn. Ze komen echter als wolven in schaapskleren. Ze zien er uit als oprechte gelovigen!

Zo schrijft Paulus in :5, dat deze mensen wel een schijn van godsvrucht hebben, maar dat zij in wezen de kracht ervan verloochend hebben. Ze doen zich voor, alsof juist zij de ware gelovigen zijn. Ze gebruiken dezelfde woorden, die de andere gelovigen ook gebruiken. Ze gebruiken zelfs nog veel meer mooie woorden. Ze lijken voorbeeldige christenen te zijn.

In :8 vult Paulus aan, dat het geloof van deze mensen de toets niet kan doorstaan. Ze doen wel alsof zij het ware geestelijke geloof hebben, maar zij missen het Bijbelse geloof. Zij zijn in wezen onzinnig bezig, zo schrijft hij in :9. In :13 noemt hij hen zelfs slechte mensen, die van kwaad tot erger komen. Zij verleiden en worden zelf verleid.

Velen zijn religieus

Als je kijkt naar het religieuze leven van veel mensen, ontdek je, dat men niet meer op zoek is naar de God van de Bijbel. O ja, men wil nog wel religieus zijn. Religieus zijn, geloven in een hogere macht, geloven in "iets" is helemaal in. Men gelooft in het bovennatuurlijke. Men houdt zich bezig met het bovennatuurlijke, met het occulte, met de geestenwereld. Maar niet met de God van de Bijbel. De irritatie jegens de God van de Bijbel en het geloof van de Bijbel neemt nog steeds toe.

De moderne mens is net zo heidens als de afgodendienaar uit vroeger dagen. Terwijl de afgodendienaar uit het verleden zijn eigen afgoden maakte en ze zo maakte, zoals hij ze zelf wilde hebben, zo is ook de moderne mens aan het werk. Hij heeft geen belangstelling voor de boodschap van de Bijbel, waarin God Zelf zegt hoe en wie Hij is. Neen, men wil zelf een godsbeeld opbouwen. Iemand schreef over deze trend: "Kenmerkend voor de moderne mens is, dat hij zijn eigen godsbeeld en geloof als een bouwpakket samenstelt uit onderdelen die ontleend worden aan allerlei geloven en ideologieën."

In dit geloof, dat de moderne mens voor zichzelf maakt, is zeker plaats voor de één of andere hogere macht, voor geesten en liefst ook voor reïncarnatie. Maar er is geen plaats voor de Here Jezus als Verlosser. Er is geen plaats voor zonde, verlorenheid, redding en verzoening. Er is geen plaats voor het kruis en het open graf.

Veranderingen

Het griezelige is, dat je onder christenen ook onder de evangelische christenen steeds meer veranderingen tegenkomt. Ging het tot voor kort steeds om de vraag w…t God nu precies in Zijn Woord gezegd heeft en hoe wij Hem beter kunnen leren kennen, in onze tijd wordt dat voor velen steeds minder belangrijk. Het gaat om het lekker zingen. Het gaat om de "kick" die je in de samenkomst krijgt. Wetten en leefregels, "het staat in de Bijbel, dus zo is het" niet zo belangrijk meer. Christenen praten over wat zij zelf ervaren, wat zij voelen, wat zij ervan denken, hoe zij er tegenover staan, wat ze er mee kunnen, enz. Dit is een ontwikkeling, die zich lijkt door te zetten onder de christenen en waarmee een nieuw soort christendom dreigt te ontstaan, die in feite een afsplitsing van de ware Gemeente des Heren is, die in feite sektarisch van aard is. Onze ouders moeten hun kinderen sterk wijzen op deze gevaren, want ook onze gemeente dreigt in de toekomst op deze weg te worden meegenomen.

Daarnaast hebben vele christenen geloofsvragen. Zij vragen zich af, of je in deze moderne tijd nog wel in een letterlijke hel kunt geloven. Ook evangelische christenen gaan steeds meer twijfelen aan de hel. Sommige christenen zijn God kwijt. De één lijdt daaronder, de ander heeft niet eens gemerkt, dat hij God kwijt is. Hij mist in ieder geval niets. Steeds meer gelovigen geloven nog wel, dat God de wereld leidt, maar zitten met het probleem, dat zij er weinig of niets van merken. Velen geloven, dat God hen een overwinningsleven kan geven, maar leven juist met de nederlaag.

Er is ook in de theologische wereld een angstaanjagende verandering te zien.

In 1970 luidde de dissertatie van de latere Prof. dr. H. Wiersinga: "De verzoening in de theologische discussie." In deze dissertatie betoogde de theoloog Wiersinga (professor aan de VU), dat "het bloed van alle offers uit het Oude Testament en ook het bloed van de Here Jezus geen verlossend bloed is, maar bloed is, dat aan onze handen kleeft." Hij wees er op, dat wij daardoor onze schuld moesten herkennen. In die tijd heeft de dissertatie van Wiersinga al heel wat stof doen opwaaien. Het was duidelijk het ondermijnen van de Bijbelse leer der verzoening.

In 1997 heeft (de Gereformeerde) Prof. dr. C.J. den Heyer een boekje uitgegeven met als titel: "Verzoening. Bijbelse notities bij een omstreden thema." In dit boekje maakt hij duidelijk, dat "de dood van een ander uit een ver verleden, die voor mij heil en redding zou betekenen, inspireert mij totaal niet meer." Hij gelooft niet meer in de leer van de Bijbelse verzoening. Zijn boek zou beter als titel kunnen hebben: "Omstreden notities bij een Bijbels thema." Toch heeft Prof. Den Heyer dit jaar op de synode een applaus gekregen voor zijn ideeën. De betekenis van de Here Jezus in de Bijbel is daarom ook discutabel geworden. Wat kwam Hij eigenlijk doen op aarde? En hebben wij Hem wel nodig?

Steeds meer komt men in deze kerken er toe andere samenlevingsvormen te erkennen naast het Bijbelse patroon van man en vrouw, die een huwelijk sluiten. Normen en waarden vervagen steeds meer. In sommige kerken staat in het huwelijksformulier, dat het huwelijk "een" mogelijkheid is, die God ons heeft gegeven om een verbintenis aan te gaan. Met andere woorden: Je kunt als man en vrouw door het leven gaan, maar ook als twee mannen of als twee vrouwen, of ongehuwd samenwonen. Bekend is, dat nog vóórdat de Nederlandse regering het zgn. "homo-huwelijk" erkende, er al in sommige kerken homo-huwelijken werden ingezegend.

Ook lijken er steeds meer predikanten en ouderlingen en gemeenteleden te komen, die openlijk een homosexuele of lesbische relatie hebben of ongehuwd samenwonen. Voor vele christenen van onze tijd moet alles mogen en moet alles kunnen. De mens heeft geen belangstelling meer voor een God, die zegt, wat Hij ervan vindt. De moderne christelijke mens wil zijn eigen normen en waarden bepalen en zelf uitmaken wat wel of niet mag.

Evangelischen op hol

Niet alleen in de reformatorische wereld zijn velen op hol geslagen, dat zien wij ook in de evangelische wereld. In bepaalde kringen gebruikt men speciale uitdrukkingen, die misschien op het eerste gezicht wel mooi lijken, maar die in feite sektarisch zijn. Zo werd van wijlen Johan Maasbach gezegd, dat hij als pionier een apostolische zalving had. Wat hield de zalving van Maasbach in? En waarom was het een apostolische zalving?

Ergens anders werd een bepaald charismatisch spreker aangekondigd als een apostel. Van een andere prediker werd gezegd, dat de zalving op zijn leven krachtig en radicaal is.

Er wordt trouwens in onze tijd steeds meer over de één of andere zalving gesproken. Wat men onder deze zalving ook moge verstaan, in de Bijbel kom je deze gedachten niet tegen, ook al wordt er wel over een zalving van ons gesproken, die alle christenen bezitten en waardoor zij allen gezalfden, dat is christenen zijn.

Over die tegenwoordige speciale zalving schreef iemand: "Als je de zalving niet gebruikt, verlies je de zalving." Wat verlies je dan? Een ander schreef: "Als je niet gehoorzaam bent aan God, zal je het pijnlijke verlies van Zijn zalving gaan ervaren."

Iemand anders, zelf ook een charismatisch gelovige, beschreef de zalving op de volgende manier: "Ik zat middenin de charismatische heisa. Ik bedoel: We gingen tekeer. De zalving liep uit onze schoenen. Vier uur lang lagen we op de grond. Engelen zongen en goudstof vloog in het rond."

Ik las ergens de volgende zin: "Na het vallen en lachen, is er nu het stunten in de Geest." Een ander benadrukte, dat wij ons er op moeten toeleggen, dat wij bevriend worden met de Heilige Geest. Weer een ander schreef boven een reisverslag: "Met de Heilige Geest op reis." In dat artikel vertelt de schrijver, dat hij op Java was en daar een grote kracht en zalving van de Heilige Geest ervaren heeft. De vraag is, wat dit moet zijn geweest.

Wij zullen ons moeten realiseren, dat ook in de moderne Praise liederen gevaren kunnen schuilen, die de argeloze christen zeer beslist op een charismatische dwaalweg brengt. Hoe mooi een groot aantal Praise liederen ook is, er zijn er ook, die een boodschap uitdragen, die beslist niet Bijbels is en waarin je duidelijk de charismatische geloofsbeleving kunt herkennen.

Een aantal van deze liederen brengt ons op twee manieren in verwarring.

In de eerste plaats brengen zij ons in de waan, dat niet het land Israël, maar het land waarin wij wonen, het land is, waarin het koninkrijk van God openbaar moet worden.

In de tweede plaats brengen zij ons in de waan, dat de Here Jezus niet de toekomstige Koning van Israël is (zoals bijvoorbeeld in lied 239 en 240 uit de bundel Opwekking nog wel gebeurt), maar dat Hij de Koning van de kerk, van de Gemeente zou zijn.

Ik denk bijvoorbeeld aan lied 293 uit de bundel Opwekking, dat zegt over de Here Jezus: "Wij ervaren nu reeds Zijn Koningschap." Is dat waar? Is de Here Jezus nu al Koning? Neen! Hij wordt pas Koning in het komende Messiaanse rijk. (zie bijv. ook lied 229, 233, 241, 246, 251, 280, 288, 298, enz.)

Ik denk aan lied 299 uit de bundel Opwekking, dat ook spreekt over "Koning Jezus" en o.a. zegt: "Nu is het tijd te bouwen aan Zijn koninkrijk, terug te nemen het land, dat Hij ons gaf..." De vraag is wat wij moeten terug pakken. Nederland? Hoe doen wij dat?

Ik denk ook aan lied 301, dat zegt: "Wij verklaren: Gods koninkrijk is hier in uw midden. De blinden en doven en lammen genezen; ziekte vlucht weg voor Zijn stem. De doden staan op...., want Jezus is Koning." Genezen de zieken echt? Staan er mensen uit de doden op?

Zo ook zegt lied 276: "Laat heel de wereld het zien, maak gevangenen vrij. Breng de eenzamen thuis. Heel satans bolwerk stort neer, door 't gebed tot de Heer. Door de kracht van het kruis."

Dit lijkt te verwijzen naar de methoden, die sommige charismatische christenen er op na houden, als zij het hebben over de geestelijke oorlogvoering, die zij hebben en waarvoor satan zou vluchten. Zij doen dit door bijvoorbeeld biddend door een aantal straten van een stad of dorp te lopen en die straten te claimen voor de Heer en ze zo dus van de duivel af te pakken. Ook loopt men wel biddend om of door een heel dorp of hele stad en claimt zo het hele dorp of de hele stad voor de Here Jezus en pakt zo de hele stad van de duivel af. Althans, dat denken zij...! Nergens in de Bijbel lezen wij, dat wij zo te werk moeten gaan. Nergens in de Bijbel lezen wij, dat wij door zo te bidden, hele straten en steden van satan zouden kunnen afpakken. Het is allemaal zo simpel. Toch zijn er vele eenvoudige gelovigen, die hier aan meedoen en zo al biddend rondlopen.

Er zijn meer vreemde Praise liederen. Ik denk aan lied 290, ook uit de bundel Opwekking, dat zegt, dat de hemelse Vader Zijn rijk bouwt op de gezangen van Zijn volk." Hier wordt het verzoenend lijden en sterven van de Here Jezus gewoon terzijde geschoven en wordt er iets nieuws voor in de plaats gesteld. Het is niet langer de prediking van de verzoening, die het moet doen, maar het zijn onze liederen, die er voor zorgen, dat Gods rijk tot stand komt. Dit is een puur onbijbelse leer.

Zingen is mooi en goed. Er zijn natuurlijk veel mooie Praise liederen. Dat is duidelijk. Er zijn echter ook gevaarlijke Praise liederen, die, vooral doordat ze in vele Praise samenkomsten herhaaldelijk en zeer nadrukkelijk met lichaam, ziel en stem gezongen worden, als een soort hersenspoeling werken. Ze verwijderen de boodschap van de nederigheid en de ootmoedigheid. Ze versluieren het kruis van de Heer en Zijn verzoeningswerk. Zij vestigen de aandacht steeds minder op het verzoeningswerk van de Heer en steeds meer op de glorie van de Heer en op onze eigen glorie. Dat is levens gevaarlijk. Op deze manier ontstaat er een nieuw evangelisch christendom, dat zeker belijdt te geloven in de Here Jezus, maar dat afgedwaald is van het kruis van Golgotha. Het wordt een geloof vol van liefde, blijdschap, heerlijkheid en kracht, maar zonder gehoorzaamheid aan de geboden van de Heer. De geboden van de Heer en de gehoorzaamheid aan Zijn geboden passen nl. niet zo goed in dit klimaat. En zo dreigt de gemeente van de toekomst af te dwalen van het Bijbels fundament: De Here Jezus als Redder en Verzoener.

Het "ik" staat centraal

Anderen menen, dat wij moeten inspelen op de behoeften van de mens. Er is zoveel ellende, dat het tijd wordt, dat we in de kerk ook eens wat meer gaan lachen. Na afloop van een bepaalde preek schreef iemand het volgende commentaar: "Zijn prediking bevatte de droogste en snelste humor die ooit in een Nederlandse kerk te horen is geweest. De religieuze geesten klommen in de gordijnen van ellende..."

Helemaal nieuw in de charismatische beweging, na zaken als dansen in de diensten, is nu om met vlaggen en banieren te gaan werken. Door middel van muziek, dans, drama en het gebruik van vlaggen en banieren wil men, zoals men dat noemt, de Davidische lofprijzing in de kerken tot leven brengen, omdat profetische expressie, wat dit dan moet zijn, juist datgene tot uiting brengt, wat je met woorden niet kunt zeggen. Alsof dit nog niet genoeg is, werd er aan toegevoegd, dat het gebruik van vlaggen en banieren een profetische expressie is, die de weg baant voor bevrijding, genezing en herstel.

Hier hebben wij gewoon het oude heidendom terug: het oude heidendom met beelden en allerlei heilige voorwerpen. Voor deze christenen zijn de vlaggen nu de heilige voorwerpen geworden en moeten deze vlaggen bevrijding en genezing brengen. De Here Jezus en Zijn kruis zijn hier ingeruild voor een vlag.

Het griezelige is, dat de doorsnee christenen steeds meer gaan openstaan voor zo'n geloofsbeleving. Men vraagt zich niet meer af of het wel Bijbels is. Men geeft zich er gewoon aan over en veroordeelt anderen als ouderwets, die hier niet aan willen meedoen. Velen zullen mij stijf en traditioneel vinden. In de toekomst zullen waarschijnlijk mensen onze gemeente gaan verlaten, omdat hier, zoals men dat noemt, de zalving van de Geest niet gevonden zou worden. Het is hier voor hen te Bijbels en te weinig van de Geest. Op die manier maakt men van de Heilige Geest iemand die staat tegenover de Bijbel. Of je leeft met het oude Woord van God, dat voor hen te vergelijken is met oude wijn, of je leeft met de nieuwe wijn van de belevingen en de ervaringen, zo zeggen zij.

Gemeenten waar men op deze onbijbelse wijze zijn diensten houdt, groeien soms erg hard, wat de indruk wekt, dat zij door God gezegend zouden zijn. Er komt echter zoveel onechts vaak in voor, dat je er soms nog maar weinig of niets van God en van de echte Heilige Geest in kunt ontdekken.

Laten wij dicht bij de Here Jezus blijven, ook in 1998.